Ietwat verrassend begint kant A met een martial stuk dat we eerder zouden associëren met pakweg Cold Meat Industry dan met Tonefloat: “Der Tod Ist Keine Himmelsversicherung”, een compositie met militaristisch tromgeroffel, waarin zelfs het gehinnik van een paard opduikt. Geen idee van welke veldslag we hier getuige zijn maar het is geen al te moderne, zoveel is duidelijk. Door de drones en de oorlogsgeluiden heen werd een preek van een Duitstalige dominee gemixt. Eerste wereldoorlog? In elk geval klinkt dit duister, heel duister. “Bury Me Among The Dogs (51.660927, 5.296464)” staat vervolgens voor een uitermate sfeervolle en dreigende synthesizercompositie die op hetzelfde dark ambient elan verder gaat.

Kant B begint met een heuse brasfanfare begeleid door het nodige tromgeroffel en doorspekt met orkestrale samples en met soldatengezang. “A.XX.VIII.MCLXXXXI” heet deze track. Met zijn geniale door en door bombastische martial die de koude rillingen over mijn rug jaagt (en ja de verwarming staat nochtans aan ten huize hv ondanks de hoge energieprijzen), geldt dit voor mij als het absolute hoogtepunt van deze dubbelaar. “Sh_ift” is een korte (kleine 3 minuten) vocale track, ingezongen door Maarten van der Vleuten zelve en doet me om een of andere reden lichtelijk denken aan een meer ambient getinte versie van een song van Pink Floyds “The Wall” uit 1979 (nog zo’n oorlogsconceptdubbelalbum). De laatste track van deze plaatkant, “Another Man's Suffering Is Easy To Bear” laat rustige chilly ambient horen met een duistere ondertoon.

Kant C opent met “Drumfire At Smallwater”, op het muzikale kruispunt van dark ambient en martial met tromgeroffel en trompetgeschal, deze keer met monnikengezang ertussen gemixt (het gregoriaanse “Cantemus Domino” meerbepaald). Het lijkt wel Raison d’Être in hun vroege CMI periode. Op “Kriegslied” voeren de militaire roffels en marsliederen weer de boventoon, ondersteund door treurige strijkers en synthklanken. De donker ambiente titelsong “The Scars Remain” nodigt uit tot contemplatie middels een gereciteerde tekst met de terugkerende frase ‘when the bleeding stops, the scars remain’. Men kan nooit volledig zijn verleden achter zich laten. Dat lijkt zowat de kerngedachte te zijn van dit album.

Op kant D wordt de martial achterwege gelaten. “With Sorrow He Wept” en het sinistere “Burden”, de langste track van dit dubbelalbum (12 minuten), gaan weer volledig de pure dark ambient toer op.

“The Scars Remain” is een waar meesterwerk in het martial en dark ambient genre en werd geperst op twee zwarte vinylplaten van 180 gram, gevat in een luxehoes met twee panels, in een oplage van 200 exemplaren.

Reviewed by Henk Vereecken

Dark Entries

The Scars Remain

‘The Scars Remain’ is geen sinecure. De nieuwe dubbel-lp van Maarten van der Vleuten put inspiratie uit wonden, fysieke en mentale, die individueel zijn tot en met diegenen die massaal gedragen en overgedragen worden. Muzikaal zijn meerdere krachten werkzaam. Enerzijds komen drone en ambient voorbij op ‘The Scars Remain’ zoals we die gewend zijn van de Tonefloat-stal. De dreiging die wordt opgebouwd in «Another Man’s Suffering Is Easy To Bear» is superieur. Anderzijds versmelt hij samples en lichte beats met aanhoudend drumgeroffel en brass fanfare tot zinvolle, intrigerende gehelen. Hoopvol is de muziek van van der Vleuten niet, er hangt meestal een kil sfeertje, ook nu met de wat meer tribale invalshoek. ‘The Scars Remain’ laat zich niet kennen na een enkele luisterbeurt, maar weet wel vanaf de eerste tonen de aandacht te trekken.

Reviewed by Pé

Dreun

The Scars Remain

“When The Bleeding Stops, The Scars Remain” is de indringende boodschap die je als pop-up krijgt te zien als je de site van Maarten van der Vleuten opent. Van der Vleuten is een Nederlandse artiest die al sinds 1985 actief is met het maken van elektronische muziek in verschillende vormen (industrial, noise, experimentele muziek, house, ambient, techno) en onder verschillende aliassen. Het is derhalve goed mogelijk dat je eerder namen als 48V, 48V Phantom Power, Cliche, Cryptic, D. Huystee, DJ Dusk, DJ G-Spot, Dutch Department Of Techno, E144, E414, Error 144, Error 441, Flash Back, Flux, Frantic, G.S.G (Glue Sniffin’ Gerald), Gangrene, In-Existence, Integrity, Maarten & Tjeerd, Major Malfunction, M & M Clan, MVDV, N.Cantado, Noise Architect, The, Orpheus,, Party Marty, Phlux, Pultec, TZ 2, TZ 7, V48, Vandervleuten of Zimt bent tegengekomen. Allemaal draagt het zijn creatieve stempel. Hij opereert alweer een tijdje onder zijn eigen naam en dat geeft helemaal niks. Zijn nieuwste dubbel lp The Scars Remain is daar het dik gedrukte bewijs van. Zoals gewoonlijk is zijn muziek geen lichte kost. Ditmaal behandelt hij thema’s als fysieke en psychelogische littekens, zowel op individueel als groepsniveau al dan niet doorgegeven van generatie op generatie, waarbij hij onderwerpen als oorlogen en genocides, verlies, rouw en dergelijke aansnijdt. De eerste lp opent met “Der Tod Ist Keine Himmel” meteen al op adembenemende wijze met industriële soundscapes waardoor je drumroffels, spookachtige klanken en de stem van de Duitse evangelist Anton Schulte hoort. De toon is gezet. Hij duikt erna de dark ambient in met veldopnames en allerlei vindingrijke details. Je hoort onder meer militante drumroffels, fanfares, blaaspartijen, zingende monniken en af en toe zijn eigen stem die uit een parallelle realiteit lijkt te komen. Zijn composities laveren tussen de genoemde industriële soundscapes en dark ambient in, maar neigen soms ook meer naar neoklassiek of meditatieve ambient. Dit dubbelalbum is dan ook als een verhaal met verschillende hoofdstukken, waarbij de muziek op consistente wijze van karakter wisselt. De muziek is diepgravend en weet je dikwijls volledig aan de grond te nagelen. Dat laatste zowel door de duistere, verbluffende schoonheid als het imponerende totaalgeluid dat je soms volledig lijkt te omhullen. Referenties in deze zijn lastig, maar denk aan een caleidoscopische mix van Test Dept, The Caretaker, Towering Inferno, Human Greed, Machinefabriek, In Slaughter Natives, Vidna Obmana en Pete Namlook. Maar eigenlijk moet je dit gewoon zelf ervaren. Het tot de verbeelding sprekende werk is als die ene diepzinnige, aangrijpende film in de bioscoop waarvan je volledig stil valt. Maarten weet dit enkel met geluid te bewerkstelligen, wat naast de sublieme muziek al een prestatie van formaat is. Een prachtige soundtrack die zich diep zich net als de thema’s onder de huid nestelt

Reviewed by Jan Willem Broek

Caleidoscoop

The Scars Remain

Nederlander Maarten van der Vleuten heeft de afgelopen twintig jaar zijn sporen verdiend als producent van elektronische muziekstijlen zoals ambient (house), trance, house, techno of acid en dat onder al even veel alter ego's. in-existence, flux, major malfunction of cryptic: het zijn maar een willekeurige greep projectnamen. Onder eigen naam vindt hij voor de tweede maal onderdak bij Tonefloat, met als resultaat een gelimiteerde dubbele vinyl. Net als 'high intolerance towards low energies' kiest hij op 'the scars remain' voor aardedonkere, claustrofobische soundscapes, maar ditmaal worden de donkere thema's inhoudelijk uitgediept. De littekens in de titel verwijzen daarbij zowel naar persoonlijk lijden en letsel als naar historische gebeurtenissen zoals kruistochten en genocides. Dat laatste verklaart waarom van der vleuten kiest voor religieuze en martiale referenties. Door de militaire snaardrums in bijvoorbeeld 'a.xx.viii.mclxxxxi' is er niet veel nodig om in the nursery voor de geest te halen. 'Drumfire at smallwater' linkt, door samples van gregoriaanse gezangen, die martiale soundtracksfeer met het vroege werk van raison d'etre. Ook het niets aan de verbeelding overlatende 'kriegslied' illustreert dat van der vleuten niet alleen liefhebbers van dark ambient en labels als cold meat industry, cyclic law of cold spring moet kunnen overtuigen, maar ook fans van martial industrial à la sopha of het vroege werk van der blutharsch moeiteloos kan plezieren. Het moge duidelijk zijn: op 'the scars remain' overstijgt van der Vleuten zichzelf. Een verrassend huzarenstuk!

Gonzo Circus

The Scars Remain

in kurz: trip. in lang: der ganz eigene charakter von maarten van der vleutens musikalischem konzept auf "the scars remain" ist schon mit dem cover zu erahnen: 2 x 1, die zusammen gehören oder eine doppel, die einfach "nur" eine neue version des doppel-lp covers ausprobiert?

ungefähr das kam mir als erstes in den sinn, als ich diese platte das erste mal in den händen hielt. noch vor der frage, wer maarten van der vleuten eigentlich ist und was er bisher schon gemacht hat. und vor allem: was er hier tut. zum beispiel gleich auf der #1, wenn ein niederländischer künstler den opener "der tod ist keine himmelsversicherung" nennt und dafür snippets von reden des evangelisten anton schulte collagiert. in einem stück, das wie ein arktiswind erscheint, dessen urkraft dann aber auch noch militär-snares und streicherloops zur seite gestellt bekommt. plus so etwas wie fieldrecordings einer schlacht im 18. jahrhundert. und wahrscheinlich ist das auch als einstimmung gedacht; auf das thema des albums "the scars remain" und deren möglicher herkunft aus krieg, kampf, etc. "drumfires at smallwater" und "kriegslied" tragen diesen hinweis schon im titel, im innencover ein bild von (vermutet) WWI-soldaten bei irgendeiner (nur vom militär so schräg zu erwartenden, surreal, angsteinflössend wirkenden) festlichkeit. und wenn man einmal auf der schiene ist, kann man den industrial-style-rhythmus der #2, "bury me among the dogs (51.660927, 5.296464)" auch als marsch-rhythmus lesen; innerhalb einer gespenstischen, nebeligen szenerie vorwärtsschreitend, aber gleichzeitig gefangen in der unwirklichkeit. auf "a.xx.viii.mclxxxxi" (datum einer schlacht?) lässt maarten van der vleuten dann die truppen endgültig los: fanfaren, chöre, irgendetwas hymmnisch skandierend, das durch den loopartigen charakter des stücks ins absurde getrieben wird (und, vermutet, in genau diesem sinne gemeint ist). "sh_ift" und "another man's suffering is easy to bear" gehen musikalisch ins intimere, ohne die verstörende atmosphäre auch nur im geringsten zu befrieden; vor allem letzteres dabei fast wie ein vorgezogenes requiem, versunken in der trauer um die verlorenen; autistisch allein und ohne hoffnung. "drumfire at smallwater", faszinierend in dem clash der collage; elektronischer rhythmus, militär-snares, trompeten und gregorianischer mönchsgesang; fast alles durch eine nebelhafte hallwand gleichzeitig entrückt und trotz der gegensätzlichkeit der elemente verwoben; unglaublich in seiner paradoxen stringenz. "kriegslied" bezieht dagegen möglicherweise wieder eindeutiger stellung und geht fast als soundtrack durch; der heldenhafte pathos durch die setzung der elemente mit einer schicht schwarzgrauen verfalls überzogen. gefallen, bevor die schüsse es sind. das folgende titelstück könnte im kontrast kaum stärker sein: fast totenstill, allein eine unstet wieselnde textur aus transparenter elektronik und das psalmodieren über die unmöglichkeit geschehenes ohne bleibende spuren hinter sich lassen zu können. und auch die beiden letzten stücke, "with sorrow he wept" und "burden" nutzt maarten van der vleuten als träger von botschaften. und mit blick auf den titel der platte und die dieser letzten stücke ist es auch logisch, dass die konkrete(re) botschaft sich am ende ballt; als fazit, als zusammenfassung, als folge der erkenntnisse zuvor. in beiden fällen mit entsprechender musikalischer haltung; keine musik für den siegestaumel, allein für die dunkle seite...

unglaublich tief, unglaublich gut.

ps: zwei einzelne cover, visuell zusammengehörend, zusammen in einer aufklapp(!)-pvc-hülle; da kann die anfangsfrage ja durchaus schon mal aufkommen... und: nochmal das thema der platte: habe ich eigentlich schon die wappenhafte iconografie genannt (wieder: carl glover, aleph studio)?

Reviewed by N.

Unruhr

TF100

To celebrate its 100th anniversary (i.e. 100 releases), Dutch Tonefloat Records organised a festival and created a book chronicling the history of the label. Over the years, the label has come to be known for its unique philosophy and musical style (broadly defined as combinations of psychedelic, ambient, and experimental music in many forms) , and its dedication to the artists and the presentation of the releases. A book is therefore a lovely way to showcase these aspects of the label. And the result is lovely: a hardback with loads of images spread throughout its 108 pages, and something that caters to lovers of both records and books. Two sample pictures can be found here and here.

If that wasn’t enough, of course there is an auditory side to the release as well, in the form of seven tracks spread across two 10inch records, all unique and exclusive collaborations by a number of prolific Tonefloat artists. The first two tracks are taken care of by Sand Snowman, Steven Wilson and Theo Travis as a trio. As one might expect, the result is a nebulous, laid-back mixture of ghostly acoustic and ambient, and even a bit of tango on “Trevail”. “California Falling” is another dreamy song, this time Wilson together with Moonswift, Dirk Serries and Peter van Vliet. The fourth track continues in the same direction, but without Moonswift. Van Vliet then breaks the flow with the funky electronica piece “Through the Eyes of the Duck”. The last two tracks are back into ambient territory again, with Sand Snowman and Wilson pairing up for a long raga-lige piece dedicated to John Fahey, and Serries and Maarten van der Vleuten working together on the excellent “Murmlefish”. Particularly this final and new collaboration really has some chemistry,and is perhaps something to consider expanding towards future projects. Both artists are gifted and subtle composers, and in this rich track, with its hopeful melodic flow and varied instrumentation, this really comes to the fore.

All in all, a worthy piece to celebrate this anniversary, and pretty much essential for anyone who has followed the label, but also worth looking into for the music alone. Like I said, Tonefloat is a label that does not compromise when it comes to selecting its artists, and that shows from what some of them have put together for the occasion.

Reviewed by O.S.

Evening Of Light

The Scars Remain

The latest album by ‘our very own’ Maarten van der Vleuten, entitled The Scars Remain, will be released on tonefloat this month, February 27th. It is a very fine work on 2LP, combining Maarten’s usual intricate ambient synth compositions with some newer elements. On the one hand, we can hear a continuous line from the previous tonefloat LP High Intolerance Towards Low Energies towards The Scars Remain, as well as some general parallels with A True and Faithful Relation…, which we released ourselves last year. New are subtly incorporated elements from martial industrial, as well as the thematic matter of this album, which has an emphasis on war and suffering.

Reviewed by Oscar Strik

Evening Of Light

The Scars Remain

Van geheel andere orde is de dubbel-elpee The Scars Remain van Maarten van der Vleuten. In vier delen verhaalt hij over wonden die worden geslagen door psychologisch of fysiek geweld, zowel in het persoonlijke leven als door de genocides aan het begin van de twintigste eeuw. Trauma's hebben invloed op het leven van het slachtoffer en kunnen leiden tot klachten als PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom). Veel mensen met PTSS-klachten geven een deel van hun pijn weer door op hun kinderen door de gespannen omgeving waarin zij opgroeien of door de wijze waarop hun ouders reageren op situaties die vergelijkbaar zijn aan de traumatiserende gebeurtenis.

Maarten van der Vleuten is al jaren actief als producer van dance-muziek. Voor het label Tone Float maakt hij muzikale uitstapjes. Dit is zijn tweede release bij het label dat garant staat voor kwalitatieve muziek. Het werk van Van der Vleuten is claustrofobisch, gelaagd en afwisselend. Soundscapes nemen de luisteraar mee in de donkere krochten van de psychologische pijn en angst van het slachtoffer van oorlogsgeweld of het individu welke lijdt door de gebeurtenissen die hij of zij heeft meegemaakt.

Als schril contrast staan de composities met tromgeroffel en blazers die met een hoog militaristische kracht vrolijk voortmarcheren. Voortglijdende drones en synthesizers zorgen voor meditatieve momenten. De muziek ontwikkelt zich steeds angstaanjagender en gewelddadiger. Elementen van het meedogenloze zoals in de muziek van Laibach zijn snel gelegd, maar het is minder militant en milder dan het werk van deze theatrale muzikanten. De muziek van Van der Vleuten wordt meer en meer apocalyptisch; de last van de pijn blijft, de lijdende persoon is op zoek naar steun en vraagt zich af hoe hij kan omgaan met het leed dat hem is aangedaan. The Scars Remain windt geen doekjes om de gevolgen van ingrijpende gebeurtenissen op het mensenleven en vertaalt op indrukwekkende wijze hoe mensen dit beleven en ermee omgaan.

Reviewed by Jan Kees Helms

Ravagedigitaal.org

TF100

tonefloat, das label mit dem ganz eigenen standard für veröffentlichungen und coverdesign (und dessen ausführung) feiert den 100sten release. bei all dem, was das label in den letzten jahren geleistet hat, stellt sich da natürlich noch viel mehr als sonst die frage: was kommt denn damit auf uns zu?

nun, es wird dezent und pointiert; gleichzeitig zurückhaltend wie angemessen aufkackend; sympathische selbstsicht und -darstellung; irgendwie: zunächst einmal gibt es das festival in tilburg, niederlande, im intimen paradox (telegraafstraat 62). mit ron geesin, march, sand snowman, astralasia, the use of ashes und dem (meines wissens ersten) live-outing von dirk serries neuesten projekt the sleep of reason (dirk serries zusammen mit yellow6' jon attwood). dazu, als vö #100, eine doppel-10“ mit exklusiven stücken einer art collagierter tonefloat-all-star-band, zusammengestellt aus den bands und projekten, die, wie es das label selbst ausdrückt, tonefloat ihren stempel aufgedrückt haben. und diese doppel-10“ erscheint dann passenderweise nicht einfach in einem der schönen carl glover cover sondern gleich in einem ganzen buch, das die bisherige geschichte des labels aufarbeitet und einblick in den (in der vergangenheit auch schon mal ruckeligen) bisherigen vö-rhythmus bietet sowie echte rock'n'roll geschichten von zerstörten mastern usw. zu erzählen weiß (die bekanntermaßen auch dort passieren, wo die musik eine andere sprache als diese spricht...).

und so spricht sie auch auf dieser vö: eine reise über sieben tracks zwischen experiment und instrumentalem flow, mit anklängen von prog, mit fast kammermusikalisch intimen akustischen konzentrationen, auch mit (für mich überraschend) fast houseartig groovender rhythmik: die #1, eine gleichzeitig gespenstische und entspannte proklamation gleich am anfang, mit gitarrenfragmenten neben flöten und eben einer stimme, die in den bann zieht, raum lässt und trotzdem gleichzeitig so etwas wie der dreh- und angelpunkt des stücks sein kann; die #2, ein kurzes intermezzo, geprägt durch (akustik)gitarren, das das auf dem (entspannten) sprung befindliche verharren der #1 als intimes kammerspiel ablöst, durch den einsatz der flöte (auch wenn diese nun fassbarere motive aufgreift) aber eine starke verbindung zum vorhergehenden behält; die #3, erstmals mit (zurückhaltendem) rhythmus in ein weitstreichendes feld chorartigen gesangs führend, umspielt von akustikgitarren und appregios, sowie einzelnen atmospherics aus den händen der experimentelleren klientel des labels. #4 dagegen setzt zunächst auf ein extrem puristisches klangbild, die akustischen gitarren klingen unverfälscht; der kurz darauf einsetzende gesang läutet dann die schleichende veränderung ein; leichte effekte/veränderungen der abmischung, hintergründige breaks und das erweitern der instrumentalen palette... ...und am ende fast das horrorartige hörspiel. und dann der härteste break: zunächst, als verlorener, verhallter akkord noch an die #4 anknüpfend, sofort trockener werdend und los: electronic beats, house. mit ergänzungen, wie in diesem kontext ungewohnten gitarrenlinien gegen ende, die im sound schon in richtung #6 weisen, der track, der vielleicht so etwas wie das fazit der andeutungen aus der #2 und der #4 darstellt, dabei bezugnehmend auf die atmosphäre der #1. kompliziert? nur in diesen worten; entspannt atmosphärisches, kammermusikalisch und „akustisch“ (vom sound) geprägtes instrumentalwerk. und schließlich noch der abschluss, soundlich und von der atmosphäre wieder in dunklere gefilde gleitend, mit einem gebetsartigen, zur unverständlichkeit gemischten sprechgesang und einem auslauf ins nirvana... ich bin gespannt, ob sich da live, auf dem festival, der ein oder andere hinreißen lässt, diese kombinationen auch dort zu wagen...abgefahrenes, in der kombination der bilder eigentlich völlig absurdes, dennoch gleichzeitig unerklärlicherweise treffendes cover der ankündigungen: kalaschnikov und germanium, efeu und ahorn (...nun, vielleicht sind es doch nur ein paar transistoren und nicht das fuzz-wichtige „g“...)

Reviewed by N.

Unruhr

The Scars Remain

Back in Vital Weekly 653 I was first, properly that is, introduced to the music of Maarten van der Vleuten, who has been around in the Dutch music scene for some time, mainly section 'dance' music, but that is now put to rest - we all get older, right - in favor of some more experimental form of electronic music. Tonefloat might be perceived as a bit of a hippie/psychedelic label - at least from my seat - and while I know that is not entirely true, Van der Vleuten's album is loosely described as a concept album. Its about such things as crusades and 20th century genocide, and that we sadly have to deal with such things. The studio is his instrument so he says and he puts a lot into this studio. Samples of monks, brass fanfare, synthesizers, voices (his own) and the returning sound of snare drums rolling, like a military march, in various pieces. It makes indeed quite cinematic music, excellently produced. One thing I was less keen on was his use of his own voice - reciting text or attempting to sing, I am not sure which way he sees that. But its a kind of mumbling that just doesn't work very well, I think. Surely it suggests an awful lot, but it would have had more power, I think, when they would have been properly recited. However its not always present in the music and by and large its instrumental music and that's where the power lies. Atmospheric, drone based, but also psychedelic, shimmering with samples of an original kind. An excellent ride through the dark side of mankind, depicted in likewise dark music.

Reviewed by FdW

Vital Weekly

ECT For Piano

Maarten van der Vleuten is a name I'm not familiar with but looking through his resume he seems like someone I should have heard of by now after numerous releases on R & S, Apollo, Klang, Signum etc. Here's an uber limited edition of just 28 copies by him and ECT For Piano is his 9th album of treated piano and noise/drone like soundscapes. The packaging is nuts. It comes in a DVD sized package with a colour booklet and a white thingy stuck to the front. No idea what it is but it's like a bit of a wiry lead stuck on with a plaster. I like the way it looks! The press release for this is fascinating as he goes on about a hospital in Canada where various folks were treated with ECT therapy and he's tried to reproduce the events in music form. As far as drone music goes this is quite chilling at times, dark isolationist sounding stuff which ebbs and flows from being eerie to being really quite beautiful. It's well worth checking out if you fancy summat special as it's really quite amazing sounding and looking!

Reviewed by Phil

Norman Records

A True & Faithful Relation Of What Passed For Many years Between Dr. John Dee And Some Spirits

This artist I am familiar with from his techno productions on TZ vinyl which was an obscure offshoot of R&S Records in the early 90s. Here he is in dark and occult ambient mode. Opener 'For I Am Of Him That Liveth Forever' is intense, captivating ambient, evoking images of Magick rituals. Alistair Crowley's voice is sampled which adds to the cloaked and sinister feel. In many ways it sounds like something Coil may have come up with. Next we're in classy modern classical territory with weeping strings and the dramatic piano arrangements of 'Dr. Dee's Apology'. Then back into cavernous and bleak drones and haunting ambient glistening tones. Dramatic and engaging throughout and totally recommended. First 100 copies come in unique hand painted sleeves.

Reviewed by Ant

Norman Records

High Intolerance towards Low Energies

Maarten van der Vleuten has had been a producer and DJ of electronic and dance music for many years, and under various names, altogether making for an impressive CV spanning over twenty years of activity. He now records exclusively under his own name, and this LP on tonefloat is one of his latest works, full of inspiring and evocative droning ambient.

Tons of records in the area of drone and dark ambient get produced each year, and I often find it difficult to pick out the ones which are truly interesting. High Intolerance Towards Low Energies is pleasant exception though, one of those records that shows a true master's touch already on the first listen, but which continues to amaze me after many more sessions. The music on this album is very layeres, using a plethora of different sounds - melodies, drones, percussion, samples - at all times, but everything is woven together so deftly that it never becomes overcrowded. Instead, it ensures that the album stays interesting and keeps a continuous flow.

The album has a spiritual atmosphere, utilising photography from the Regina Coeli ('Queen of Heaven') church in Vught, also accented by vocal samples which lend a multi-ethnic religious timbre to many of the parts. All this makes explicit what is one of the true strengths of ambient music: the creation of mystical and spiritual sounds through unorthodox musical means.

In this respect, this album is practically perfect. It seems almost too mundane to mention at this point, but the gatefold cover and heavy vinyl make the presentation of this release equally appealing. In short, there's no excuse for not owning this record if you love obscure and mystical drone and ambient music. Except maybe if you read this too late, and all the 500 copies are sold out, but that's luckily not the case at the time of writing.

Review by O.S.

Evening Of Light

High Intolerance towards Low Energies

This release from 2008 features 38 minutes of abstract auralscapes.

Abstract soundscapes capture moods of our modern environment as viewed from a cosmic vantage.

A varied assortment of sounds are utilized in this recording, ranging from trembling bass frequencies to frenetic percussives to vocal samples of prayers, all spliced together to form a pastiche that leaves the listener edgily nervous yet strangely relaxed. The sounds are interwoven to generate a seething wall of sonics designed to evoke a compression of the world around us, presented amid eerie electronics that act as glue holding everything together.

Pulsations ooze through a miasma of assembled samples, masking the nature of individual pieces and creating a conglomerate that merges ambient and industrial sensibilities.

Snippets of muttered prayers and resonant singing serve to inject a human element into the music. Random rhythms surface throughout, lending a hint of tribal influence.

These compositions reside in a crevice between atonal and minimally harmonic. Sparse definition serves to enhance the individual elements, meshing them together into an auralscape of deviously deceptive distinction. While the aspects are tenuous, their union produces a vividly amorphous mood of sedation.

This album comes pressed onto 180gms of sturdy vinyl and in a gatefold sleeve.

Sonic Curiosity

[22 APRIL]

-Een Onvermoede Bocht (Signum, 2009)

-Kurt's Zimmer Publikation (Signum, 2008)

-High Intolerance Towards Low Energies (Tonefloat, 2008)

A private escapist: Van der Vleuten is living artistic "realness"

When, in 2007, an online magazine interviewed Ignace Schretlen about his upcoming collaboration with Maarten van der Vleuten, the Dutch Poet had nothing but praise to bestow on his compatriot. What impressed him most, Schretlen said, was van der Vleuten's uncompromising tendency to invest a lot of time and passion in projects without thinking twice about their commercial viability. It goes without saying that this kind of approach almost by default implies a creative existence outside of the mainstream canon and far away from medial hypes. While other acts are busy honing and displaying their supposed „realness“, after all, van der Vleuten is actually „living it“. In almost a quarter century of producing and churning out records, he has found a way of staying true to his ideals while silently participating in almost all major developments that have shaped and transformed the landscape of electronic music in the 1980s and 90s. And if a particular idea caught his imagination, he would allow nothing to stand in his way.

„Een onvermoede bocht“ („An unexpected bend“), the aforementioned handshake with Schretlen which has now finally been released on Signum Recordings after several delays, is a good example for this philosophy, marking the physical manifestation of van der Vleuten's long-standing desire of combining the worlds of poetry and music. Even as Schretlen was still penning his pieces, van der Vleuten was taping intuitive improvisations to the sounds the words would stir up in his head. With the author's background in a former career as a surgeon, topics range from the bewilderment of anaesthesia, unexpected calls in the middle of the night, childhood memories of his father, the bitter loss of loved ones and, as in the title poem, the proximity of dream („a flood“) and death („the ocean“). Van der Vleuten counters this diversity and intimacy with an equally eclectic and private sonic galaxy, navigating between tender analogue Synthesizer fantasies („Vader“), microtonally crackling dronescapes („Zijn Verhaal“) and cosmic sequencer pulsations („almost 10-minute „Het Wiel van Armando“).

Even though each track is essentially a spontaneous impression, every note is carefully placed here. As van der Vleuten recently revealed in an interview for Dutch broadcaster VPRO's „Cafe Sonore“, he was taught to compose quickly while working on a project in the late 1980s which saw him musically comment on up-to-date news reports on the radio. A story would break on Monday and leave him with a day and a half to score, record, edit and master an entire piece before handing it to the courier just on time before the Wednesday transmission. You can sense this duality of immediacy and precision on „Een onvermoede bocht“, which feeds from a close connection between the lyrics, which Schretlen himself delivers with a brittle tone and exact metrum, and the accompanying music.

Just as Schretlen adds preciously little ornamentation and avoids superflous dramaturgy in his rendition (strangers to the Dutch language will find his aspirated Tilburg-accent to be comforting and melodic), the arrangements almost exclusivey begin with an integral reading of a particular poem, during which sound seeps in and then quickly takes over. What, to some, may seem repetitive is the logical consequence of a thorough understanding of the fundamental mechanisms of poetry: It is most often not the actual words that matter but the silence that follows them. Van der Vleuten's music extends into this space by offering an acoustic interpretation of this intense and hyper-aware quietude. The result is an even deeper sensation and a more detailed grasp of a poem's implications: Just like drinking Vodka with raspberry syrup and Tobasco (a Polish speciality) leaves a taste of sweetness on your tongue, a spicy sensation in your throat and a delightful warmth in your belly, the audio-literary cocktail of „Een onvermoede bocht“ delights the ear, the heart and the mind alike.

The remarkable attention and care which has gone onto the packaging („Een onvermoede bocht“ comes as a combination of a book and a CD in a specially designed cardboard box including a printed medical spoon) goes some way in explaining how important the „Gesamtkunstwerk“-aspect of his trade is to van der Vleuten. Which is why it should come as no surprise that he was only to happy to participate in an installation project initiated by visual artist Karin van Pinxteren. For „Kurt's Zimmer“, Pinxteren sought for inspiration in the work of German author Kurt Tucholsky, who was admired for his intellectual sharpness, wit and political humour and whom she particularly revered for his insightful analysis of human interaction.

Through a combination of undiluted nostalgia (the installation consists of a hybrid between a stylised merry-go-round and a plain black room with a wooden floor) and a brutally honest perspective on history (Tucholsky's work was quickly banned by the Nazis after grabbing power and „Kurt's Zimmer“ was consequentially displayed at the conjunction of Dutch concentration camp Vught and a high-security prison), Pinxteren asks questions through psychological visual queues and the irresistible force of memory. Van der Vleuten, meanwhile, supported her aims by composing a Waltz, both disarmingly naive and intriguingly dark, which would play for 2:40 minutes every ten minutes, before lapsing into a break of quietude.

Again, the interaction between music and silence is essential, as is the idea of sound as occupying a similar space as poetry and images: „To me all music, if it really wants to be of meaning, should contradict the time it was written in“, German composer Johanes Schöllhorn said, „because we are, after all, imaginative beings capable of empathising with other times, states of being and utopias.“ This, too, appears to be van der Vleuten's perspective, whose music is escapist in a private way: It leads us straight into our inner self.
All the same, it has taken quit a bit of time for him to discover his true musical identity. In striking contrast to these art-oriented projects, there is also a second side to his personality with a strong love for the dancefloor. Since 1986, this side has made itself heard through several club hits and ambient projects under pseudonyms like Major Malfunction, Zimt and In Existence, some of which have by now attained the status of underground classics. There was certainly no contradiction at work here, though, as van der Vleuten released cuts selectively and on a variety of self-created imprints in order to avoid having to water down his vision. And yet, it would take until late last year and the release of „“ that he would officially attach his civilian name to a project.

It is not hard to see why he chose this record as his „coming-out“. With its myriads of layers and highly detailed production, „Intolerance“ sounds like the kind of work which was thought over and refined to perfection for years. On four tracks (two for each side of the Vinyl), van der Vleuten creates a dense web of tense musical lines held together by reoccuring themes and subtle transformations. Inspired by the contrast between the intense peace and sinister side of religion conveyed by former monastery „Regina Coeli“ and an outside world dominated by an endless influx of increasingly obtrusive input and information, mutated chants and threatening backwards sounds clash with microscopic crackles, percussion and sonorous synthetic choirs on top of a rhythmically undulating ground bass pad.

Breaks between pieces are fluent and hardly ever particularly incisive – one probably has to think of these tracks as constituting an interrelated suite. Rather delineating a mysteriously expanding and inflating state than a collection of individual tracks, the album appears to stand still in a moment of complete concentration, as though a thousand thoughts were flooding the brain within fractions of a second. Which is probably also why a lot of ideas and motives are closely and yet discreetly connected here: The generous use of delay, for example, seems to mirror the ornamental medieval vocal techniques of his samples.

Even though „High Intolerance towards Low Energies“ is a confounding and intensely physical experience for most of its duration, it comes to rest in closing finale „Limbus Infantium“, which soothes the gaping wounds with lyrical melodicism. It has made all the difference in the world in terms of public reception: While „Een onvermoede Bocht“ en „Kurts Zimmer“ have largely failed to attract the imagination of the media, „Intolerance“, with its hints at Dark Ambient, Noise, Electronica and Cinematic Soundscapes, has received a warm welcome in the most diverse publications. Maarten van der Vleuten will not have wasted too much time on their respective sales figures, however. Commercial viability, after all, is the last thing on his mind when composing.

Reviewed by Tobias Fischer

TOKAFI online

[23 JANUARY]

High Intolerance Towards Low Energies

Bij tonefloat weten ze hoe ze de vinylkoper moeten verwennen: een prachtige klaphoes, geweldig artwork, 180 grams vinyl: zo hoort een plaat te zijn. maar het gaat natuurlijk om wat er op dat vinyl staat en ook in dacht opzicht wordt de luisteraar op zijn wenken bediend. tenminste, als die van duistere ambient houdt. want maarten van der vleuten levert zijn donkerste en intenste werk ooit af. de plaat is opgedragen aan het niet meer bestaande regina coeli klooster in vught en symboliseert de overkill aan geluid waarmee we dagelijks om de oren worden geslagen. een geslaagde tegenstelling. in de vier collages met een lengte van zo'n tien minuten gemiddeld komen soundscapes, percussie, gezangen, gebeden, stemmen en noise allemaal gefragmenteerd langs. zonder dat het een chaos wordt, want van der vleuten is een meesterverteller met geluid. perfecte muziek voor de donkere dagen na kerst.

Reviewed by Ruud Lekx

Fret / Muziek Centrum Nederland

[08 JANUARY]

High Intolerance Towards Low Energies

"Hoe valt te verklaren dat een muzikant die, verspreid over ruim twee decennia en onder meer dan 26 verschillende pseudoniemen, massa's releases op zijn conto heeft staan, toch nauwelijk (nog) een belletje doet rinkelen ? We hebben het hier over een Nederlander nota bene, niet één of andere obscure producer uit een godvergeten hut op de evenaar. Misschien doet het ambientalbum 'Moonwater' dat hij in 1993 onder de vlag In-Existence uitbracht op het R&S sublabel Apollo her en der nog wat stof opwaaien; alterego's als 48V. Phantom power, Flux, Major Malfunction, E144 of Cryptic zijn echter grotendeels in de vergeethoek beland, de liefhebber van dance uiteraard buiten beeld gehouden. Dansmuziek en meer bepaald (ambient) house, trance, progressive, acid, elektro, techno,... dat is de natuurlijk biosfeer van Maarten van der Vleuten. In dat milieu heeft hij een solide reputatie opgebouwd.

Op 'High Intolerance Towards Low Energies' is van al dat echter geen sprake. Dreigende soundscapes en drones (die gelukkig niet verglijden tot stereotiepe dark ambient), gestut door subtiele percussie, diepe bassequenties en rake, sfeerversterkende samples, maken hier de dienst uit. Dat is niet nieuw. En ook geen flauw reanimeren van In-Existence. Onder die naam is Van der Vleuten namelijk altijd muziek blijven maken. In 2005 verscheen zelfs al een eerste release op tonefloat, meer bepaald 'Vow of Silence' op de onderafdeling C Records. 'High Intolerance Towards Low Energies' onderstreept opnieuw de kwaliteiten van een man die in een rechtvaardige wereld al lang geen (her)introductie meer hoefde. Deze fraai verpakte elpee komt in een editie van 500 op 180 gram geperste exemplaren. Op is op!" Gonzo Circus

Gonzo Circus

[03 JANUARY]

High Intolerance Towards Low Energies

You might know Dutchman Maarten van der Vleuten from his earlier work using a lot of different aliases like Integrity or Major Malfunction. For his more ambient work he was In-Existence, producing good albums like Moonwater or Vow Of Silence. Nowadays he is just Maarten van der Vleuten, and surprised everyone with his latest album "High Intolerance Towards Low Energies".

This is one mighty album with some very dark elements, mixed with voices from far far away. You get four long tracks, each with dark synths and drones, and these voices make up every track to be the perfect soundtrack when you are exploring graveyards or old monasterys. Track two is called Regina Coeli, inspired by the old monastery with the same name. When you read this you may think of a Cold Meat Industry release, but this record goes beyond most albums on this label. This comes straight from the galaxy with sparkling synth lines, but always gloomy.

This is a very exciting album only available on vinyl, pressed in a limited edition of 500 copies in a luxurious gatefold sleeve. So hurry up and get this album!

Reviewed by Bob Rusche (KinkFM/X-Rated)

Tip van Bob

High Intolerance Towards Low Energies

Maarten Van Der Vleuten ist ein niederländischer Musiker und Produzent, der bisher unter 26 verschiedenen Künstlernamen Detroit Techno, Electro, House und eher Experimentelles und Ambient aufgenommen hat.
Van Der Vleuten, 1967 geboren, veröffentlicht mit der "High Intolerance Towards Low Energies" LP sein erstes Album unter seinem Geburtsnamen, den er fortan für seinen musikalischen Output verwenden will. "High Intolerance Towards Low Energies" ist eine von Tonefloat sehr ansprechend gestaltete LP, limitiert auf 500 Exemplare, und auf 180g Vinyl gepresst.

Das luxuriöse Gatefold Cover mit einem eher rostig anmutenden Artwork trifft gut den submarinen Charakter des Albums: Man meint von der Wasseroberfläche des Meeres langsam abzutauchen, Druck baut sich auf, je tiefer man sinkt. Dröhnen in den Ohren und plötzlich sieht man in der Tiefe ein altes, mächtiges Schiffswrack auf dem Grund liegen. Der Rost zeigt, dass es da schon gar Jahrhunderte liegt. Neugierig und interessiert umkreist man es, aber irgendetwas scheint nicht zu stimmen. Flüstern und Murmeln, wabernde Stimmen und rhythmisches, maschinelles Stampfen. Nervöse, pulsierende Bass- Frequenzen und seltsame, gebrochene Melodiefetzen. Halluzinationen? Tiefenrausch? Man weiß es nicht. Maarten Van Der Vleuten gelingt es auf "High Intolerance Towards Low Energies" ein eigentümlich dichtes Gewirr aus Drohnen und Ambiancen zu schaffen, das in seiner Gesamtheit zu überzeugen weiß.

Dass Van Der Vleuten mit dieser LP ein anderes Bild im Kopf hatte als mein submariner Eindruck, ist nicht weiter schlimm. Er legt den Fokus der Interpretation eher auf eine radikale Darstellung unserer sich immer schneller beschleunigenden Umwelt und will diesen Eindruck mit "High Intolerance Towards Low Energies" eingefangen haben. Diese Intention passt auch wunderbar zu dem unruhigen, fast bedrohlich wirkenden Charakter des Albums. Die enthaltenen 4 Stücke offenbaren eine nervöse Welt in der man entweder immer wieder ob der Bildhaftigkeit paralysiert und staunend stehen bleibt oder eben wie im Fieberwahn durch einen Irrgarten voller unruhiger, fremder Stimmen stolpert. Rating: 8/10

Creative-Eclipse

High Intolerance Towards Low Energies

Maybe I heard of Maarten van der Vleuten, but perhaps I didn't know it was him. Apparently he worked under no less than 26 different pseudonyms, but as you might have guessed, I can't mention one, but judging from the press text he dabbled in 'dance' music circles, which makes it perhaps more odd to find his name here on this spacious music label. But if you listen to the music it perhaps makes more sense. Van der Vleuten's music these days has little to do with 'dance' music, although we can find vague traces of it, in the multi-layered electronics. There is rhythm below, very fast, very low and very subdued. On top there is a whole bunch of sound struggling to arise from the mix, along with some drone like sound. There is a lot happening here, which makes a very captivating listening experience. There are faint traces of ethno music inside this otherwise quite psychedelic mass of sound. Its not difficult to see why Tonefloat, a label of textured music, would release this.

Vital Weekly 653.